Make your own free website on Tripod.com


..........Hier komt uw verhaal...........

 

Eindelijk na geruime tijd in het ziekenhuis te hebben gelegen, kunt u het ziekenhuis verlaten..........vrienden en kennissen zijn op bezoek geweest........

____________________

Maar u praat nog slecht of u wilt wel praten maar kan het niet zeggen (AFASIE),  u hebt een slecht geheugen, rolstoelgebonden,  beperkte arm/hand functie,  u moet op het toilet geholpen worden of kan helemaal niet naar het toilet. Kortom u moet worden opgenomen in een revalidatiecentrum. Daar kunnen ze, als u natuurlijk meehelpt, de mens behoorlijk opknappen,..........vrienden en kennissen zijn nog op bezoek geweest..........

____________________

Behoorlijk opgeknapt thuis gekomen. U moet nog wel even wennen nu u weer op eigen benen staat en er helemaal alleen voor staat. Misschien zijn er wel buren of vrienden die nog wat kunnen doen. Zoals bijvoorbeeld een boodschap doen, huis schoonhouden of gezellig een kop koffie komen drinken. Maar u wilt meer, uitgaan met uw vrienden, de stad in, winkelen of een 'bioscoopje pikken'. Helaas dat gaat niet, toch nog teveel restverschijnselen van het ongeluk. Er zit maar één ding op en dat is thuisblijven. Ze merken, die vrienden en kennissen, dat u niet meer zo goed mee kan, niet kan voldoen aan hun manier van leven. U bent te langzaam, praat moeilijker, beweegt niet zo goed, moet geholpen worden op het toilet en gaat wat eerder naar bed omdat snel moe bent..........Vrienden en kennissen blijven weg.......... misschien  komen de buren nog, maar daar blijft het bij.

____________________

Maar ik had geluk, ik kon gaan trouwen en we hebben nu een zoon. En ik heb nu een computer, met internet. Mijn vrouw is vaak weg, dus zit ik toch nog regelmatig alleen!!
Wat ik nu ga vertellen is;  schaf een computer aan als dat mogelijk is en ga op internet. Ga chatten en als je een beetje netjes chat is het niet zo moeilijk om sociale contacten te krijgen. Je kan de hele dag met elkaar praten. Je voelt je niet meer zo alleen. De tijd gaat sneller.

____________________

Ik zal een paar nicks van mensen opnoemen die ik heb leren kennen via de chat:

Rian;
Archangel;
Frommis;
Paul Plus;
DJ Theo;
Monica.

Dit zijn maar een paar mensen, maar ga je echt gericht chatten dan kunnen het er veel meer worden. Kijk maar bij de link chatten.

 



Uw verhaal


Het verhaal van Wilma

Mijn man heeft nog dagelijks te maken met klachten die ontstaan zijn na een aanvaring met *gasten* die het schijnbaar nodig vonden hem met een ijzeren staaf op zn hoofd te meppen na op hem geschoten te hebben. Zomaar voor de lol, dus op de verkeerde tijd en de verkeerde plaats zijn op dat moment. We ondervinden nog dagelijks de problemen hierdoor. Korte-termijn geheugen wat niet of nauwelijks werkt, 24 uur per dag hoofdpijn en ga zo maar door. Hierdoor kom je voor veel problemen te staan, zowel binnen als buiten het gezin.


Het verhaal van Paul

In 1995 heb ik een auto-ongeluk gehad en ben toen gehandicapt geraakt. Ik heb 6 weken in coma gelegen en moest toen 1 jaar revalideren in Beesterszwaag . ik heb toen logopedie,ergotherapie en fysiotherapie gehad om alles te verbeteren wat ik niet kon. Toen ik,voor lyndenstein, uitgerevalideerd was,ging ik naar mytylschool Prins Johan Fryso te Haren. Nu ik 17 ben zit ik in het examen-jaar op de aangepaste MAVO in Groningen. Ik ga hierna MEAO doen en daarna HEAO.


Het verhaal van Mieke

Zelf heb ik ook N.A.H.. Ik heb het 'opgelopen' bij een auto-ongeluk (ik was op de fiets en werd geschept) iets langer dan 2 jaar geleden. Ik ben nu 17 jaar en zat in die tijd dus in de puberfase en miste mijn normale dagelijkse leven van eerst. Ik heb heel goed gemerkt dat jongeren onder elkaar heel hard zijn en je niet meer kunnen begrijpen als je het over zoiets hebt. In de tijd dat ik in het revalidatiecentrum zat (dat duurde iets minder lang dan een half jaar) heb ik mijn echte vrienden leren kennen. Ook mijn familie heb ik leren kennen, ik weet nu op wie ik terug kan vallen en bij wie ik helemaal niet terecht kan met mijn problemen. De eerste keren dat ik weer op mijn eigen school kwam werd er verteld wat ik precies had en wat dat allemaal inhield. Ik kon toen goed merken dat bijna iedereen toen dacht dat ze maar beter niets met me te maken konden hebben. Omdat dit heel zwaar voor me was, heb ik besloten om ergens anders naar school te gaan. Een school die naast het revalidatiecentrum staat, voor lichamelijk gehandicapten. Daar heb ik het gevoel dat ze me accepteren om wie ik ben en ik voel me sinds een lange tijd weer thuis op school.


Het verhaal van Martine

Ik heet Martine en kom uit België. Mijn man heeft sinds 21 feb. ook NAH. Het is wel op een andere manier ontstaan dan uw letsel. Mijn man heeft namelijk een hartinfarct gehad met een hartstilstand tot gevolg. Daardoor heeft hij zuurstofgebrek gehad ze hebben hem bijna ¾ u. gereanimeerd. Hij heeft 4 dagen in coma gelegen en kon niets meer. Stapje voor stapje was er verbetering, maar er is nog veel wat hij niet kan. Hij heeft geen korte termijngeheugen, heeft deels afasie, is verward, heeft ook evenwichtsstoornissenen en heeft na 4 maanden ook nog epilepsie gekregen. Tijdens de week verblijft hij in een psychiatrische instelling en van zaterdagnamiddag tot zondagavond is hij thuis. Niemand kan zeggen in hoeverre mijn man nog zal opknappen. Mijn man is 40 jaar en we hebben 3 kinderen. Zo dat was het dan in het kort.

Groetjes Martine

Het verhaal van Floris

Toen ik 3 weken oud was viel ik van de bank, waardoor een hersenbloeding ontstond en ik in een 36 uur durende coma kwam. De doktoren hadden me al op gegeven maar er gebeurde een wonder ik kwam er uit. Toen kwam er een professor bij en die zei dat er een volledige genezing kwam, maar dat was niet waar. Ik was rechts verlamd, maar dat is zo herstelt dat ik alleen mijn vingers niet normaal kan bewegen daar heb ik minder kracht in. Dit was maar het begin.
Toen ik 50 jaar werd kreeg ik een n.a.h. Ik mag van geluk spreken dat alleen het spraakgedeelte weg viel. We ontdekten het 's morgens ik kon niet meer praten. Dat is gedeeltelijk hersteld op moeilijke woorden na. Die kan ik niet uitspreken, maar er komen nog meer dingen bij het rekenen, schrijven en lezen. Ik ben ook ongeduldig, vaak moe en niet meer dan 6 mensen op bezoek.

groetjes van Floris